Τις προάλλες είχα γράψει έναν σχολιασμό για την τελευταία ταινία Deathstalker που κυκλοφόρησε το 2025, και ανέφερα κάποια πράγματα και για τις προηγούμενες, τις παλιές, ταινίες. Είχα καιρό να τις δω, δεν τις θυμόμουν και τόσο καλά. Αλλά τώρα τις ξαναείδα, από περιέργεια – όλες, εκτός από τη 2η που την είχα δει πολλές φορές παλιά και δεν είχα όρεξη να την ξαναδώ· επιπλέον, είναι ουσιαστικά της πλάκας.

Και παρατήρησα ότι καλά τα είχα γράψει για αυτές τις ταινίες, αλλά στην 4η είχα κάνει και ένα λάθος. Όχι τραγικό. Κατά βάση, αυτά είναι. Αλλά ο ηθοποιός είναι ο ίδιος όπως στην πρώτη ταινία. Είναι ο Rick Hill. Ωστόσο, μοιάζει πάλι σαν άλλος χαρακτήρας, άλλος Deathstalker – αν και όχι τόσο όσο στη 2η ταινία και στην 3η, τις δύο ενδιάμεσες, όπου είναι τελείως διαφορετικός ως ήρωας.

Αυτό που δεν θυμόμουν καθόλου είναι ότι (παραδόξως;) στην 4η ταινία προσπαθούν να κάνουν μια κάποια σύνδεση με την 1η. Ναι, είναι αλήθεια. Το παλεύουν το θηρίο... αλλά δεν το δαμάζουν κιόλας.

Τι εννοώ...

Στο τέλος της 1ης ταινία, ο Deathstalker έχει στα χέρια του τις Τρεις Δυνάμεις – το Ξίφος, το Δισκοπότηρο, και το Φυλαχτό. Και τα καταστρέφει «για να μην καταδυναστεύουν πλέον τους ανθρώπους τέτοιες Δυνάμεις». Τα σηκώνει πάνω απ’το κεφάλι του, όλα μαζί, και πετάγονται κάτι λάμψει και... αυτό είναι, υποτίθεται. Πάνε οι Τρεις Δυνάμεις. Καταστράφηκαν.

Στην 4η ταινία, όμως, ξεκινάμε με το εξής υπόβαθρο από το πρόσφατο παρελθόν του Deathstalker: ότι ο Deathstalker είχε ακόμα εκείνο το μαγικό ξίφος, που ήταν η μία από τις Τρεις Δυνάμεις, και μπλέχτηκε σε μια μεγάλη μάχη εναντίον κάτι βανδάλων μαζί με έναν φίλο και συμπολεμιστή του, τον Άλντιλαρ (πολύ επικό φαντασοόνομα, ναι). Και μέσα σ’αυτή τη μάχη οι δυο τους έμπλεξαν τα σπαθιά τους – ο Deathstalker πήρε το συμβατικό σπαθί του Άλντιλαρ, και ο Άλντιλαρ το μαγικό σπαθί του Deathstalker! Το πώς τα έμπλεξαν, δεν αναφέρεται... Και μετά οι δυο τους χωρίστηκαν, και τώρα ο Deathstalker δεν ξέρει πού είναι ο Άλντιλαρ (και το μαγικό σπαθί) και τον αναζητά (για να ξαναβρεί το μαγικό σπαθί).

Καλά, αν είναι δυνατόν... Προσπαθώ να φανταστώ πώς έμπλεξαν τα σπαθιά τους... και μετά, αφού βγήκαν νικητές από τη μάχη, πώς χωρίστηκαν και δεν ξαναβρήκαν ο ένας τον άλλο... και η φαντασία μου αδυνατεί να φτάσει εκεί. Είναι τελείως παράλογο. Πλοκή της πλάκας. Κι επιπλέον, το μαγικό σπαθί κανονικά δεν θα έπρεπε να ήταν καν εκεί, αφού είχε καταστραφεί στην 1η ταινία.

Αλλά, ΟΚ, οι άνθρωποι προσπάθησαν να δημιουργήσουν μια σύνδεση με την 1η ταινία...

Και τώρα ο Deathstalker ψάχνει για τον Άλντιλαρ ρωτώντας αποδώ κι αποκεί, και καταλήγει σε ένα βασίλειο (που, κατά βάση, είναι ένα κάστρο!) όπου κυβερνά μια βασίλισσα-μάγισσα η οποία... εε, κάνει τα ίδια που έκανε εκείνος ο κακός μάγος από την πρώτη ταινία, ουσιαστικά. Συγκεντρώνει όλους τους πιο δυνατούς πολεμιστές της χώρας σε ένα τουρνουά ώστε να τους ξεπαστρέψει έναν-έναν και να μην υπάρχει κανείς να της αντισταθεί. (Εκεί κάπου είναι φυλακισμένος, ή μάλλον μεταμορφωμένος, και ο Άλντιλαρ, και η μάγισσα έχει κρύψει το μαγικό σπαθί.) Αλλά ο Deathstalker δεν παραξενεύεται από αυτή τη... σύμπτωση: δηλαδή, ότι ουσιαστικά μπλέκεται πάλι σε μια κατάσταση που είναι σχεδόν ίδια με αυτή στην 1η ταινία!

Σε σύγκριση με την 1η ταινία, πάντως, η 4η έχει πολύ πιο έξυπνους και φυσιολογικούς διαλόγους, το σεξ δεν είναι σαν γουρούνια να πηδάνε γουρούνια, και γενικά υπάρχει μια πολύ πιο άνετη αίσθηση στην πλοκή. Η 1η ταινία είναι σχεδόν σαν μύθος, κάτι το πρωτόγονο, όπου ακόμα μούγκριζαν, και ένας «ιππότης» τα βάζει με σκοτεινές δυνάμεις (οι οποίες, όμως, είναι αξιοσημείωτα παράξενες και διαβολικές), ενώ γυμνά κωλομέρια εμφανίζονται δεξιά κι αριστερά και οι στηθόδεσμοι έχουν απαγορευτεί δια νόμου στο βασίλειο...

Α, ναι, και κάτι για την 3η ταινία. Έχει πλάκα, και μια πιο μεσαιωνική αισθητική ίσως από τις άλλες – φορέματα εποχής και τέτοια πράγματα. Αλλά εκείνοι οι ζωντανοί-νεκροί είναι τελείως αστείοι. Δεν θυμίζουν ανθρώπους που έχουν βγει από τάφο· θυμίζουν καρβουνιάρηδες με μουτζουρωμένες μούρες. Ωστόσο, έχει πραγματικά πλάκα η ταινία. Καμία σχέση, βέβαια, με την 1η.